مبحث هفتم در موانع امامت :
موانع امامت عبارت از اموريست كه هرگاه در كسى يافت شود دليل بر عدم قابليت او براى منصب امامت و خلافت است و آنها هفت چيز است :
اول - اينكه فاقد يكى از شرايط امامت باشد ، مثل آنكه فعلى از او صادر شود كه دليل بر عدم عصمتش باشد اگر چه در يك زمانى از سنين عمرش باشد نظير كفر و شرك و ظلم يا يكى از معاصى كبيره يا صغيره يا سهو و خطا و اشتباه كه همه اينها منافى عصمت است و يا آنكه متصف بيكى از صفات رذيله مثل كبر ، حسد ، كينه ، ريا ، جبن ، تندخوئى ، غلظت ، طمع ، حب جاه و غير اينها باشد و يا پارهء از صفات خوب از يقين ، ورع ، تقوى ، عدالت ، سخاوت ، شجاعت و امثال اينها را فاقد باشد و يا آنكه در بعضى از اين صفات در ميان امت اكمل از او يافت شود ، و يا آنكه به آنچه امت در امر دين محتاجند جاهل باشد و يا آنكه نسبش فاسد و از نطفه زنا يا حيض باشد و يا بعضى از كارهائى - كه كاشف از رذالت و پستى و موجب سقوط از نظر مردم است مرتكب شود ، و يا پارهء از قبايح عقليه يا عرفيه و يا منافيات مروت را بجاى آورد و يا داراى بعضى از نواقص خلقى و امراض منافر طبع باشد ، يا نص قطعى بر امامت خود نداشته و قدرت بر اتيان بمعجزه هم نداشته باشد .
دوم - دعوى امرى كند كه خلاف حكم عقل يا خلاف نص كتاب يا نص خبر متواتر باشد .
سوم - يكى از ضروريات دين را منكر شود يا بدعتى در دين گذارد .
چهارم - تناقض صريح در كلمات و يا احتجاجات و استدلالات او يافت شود كه كاشف از جهل يا فراموشى او باشد .