پنجم - نص قطعى از پيغمبر ثابت النبوة و يا امام ثابت الامامة يا معصوم ثابت العصمة بر كذب دعوى او باشد ، زيرا با فرض اينكه نبوت آن پيغمبر يا امامت آن امام ثابت است تصديق او تكذيب آن پيغمبر يا امام خواهد بود .
ششم - مدعى امامت بنبوت پيغمبرى يا امامت امامى اعتراف كند ( و لو نبوت آن پيغمبر يا امامت آن امام ثابت نباشد ) و آن نبى يا امام دعوى امامت او را تكذيب كنند ، زيرا اين مدعى يا در اعتراف بنبوت يا امامت آن شخص صادق است يا كاذب ، اگر صادق است لازمهاش دروغ بودن دعوى امامت خود اوست ، و اگر كاذب است كذب منافى عصمت است و شخص غير معصوم لياقت امامت ندارد ، پس بهر تقدير بطلان دعوى او ثابت خواهد بود .
نظير باب كه بنبوت پيغمبر اسلام و امامت ائمه اثنا عشر اعتراف نموده و از كلمات آنها ثابت شده كه پيغمبرى بعد از پيغمبر اسلام و امامى جز ائمه اثنا عشر نيست ، بنابراين همين اعتراف او دروغ بودن دعوى او را ثابت مىكند .
هفتم - آنكه پيغمبر ثابت النبوة يا امام ثابت الامامة علاماتى ذكر كرده باشند كه بر دروغ بودن دعوى او منطبق شود ، مثل اينكه فرموده باشند هر كس قبل از صيحه آسمانى و خروج سفيانى مدعى ظهور امام غائب شود دروغگو است ، و اين مدعى پيش از وقوع اين دو علامت چنين ادعائى نمايد .
و ناگفته نماند كه ادلّه موانع امامت از مطالب واضحى است كه محتاج ببيان نيست و مرجع اكثر ، بلكه همه آنها بفقدان شرايط امامت است و نوع آنها در بحث نبوت تذكر داده شده و احتياج بتكرار نيست .
ضمنا وجود همين موانع در مدعيان امامت از خلفاى سهگانه و بنى اميه و
كلم الطيب در تقرير عقايد اسلام ( فارسى ) — صفحة كلم الطيب 361
مساهمون: سيد عبد الحسين طيب
صكلم الطيب ٣٦١