بلكه در موضوع شهادت حضرت سيد الشهداء عليه السّلام از زمان آدم ابو البشر و نوح و ابراهيم و موسى و ساير انبياء عليهم السّلام خبر داده شده و رسول اكرم صلى اللّه عليه و آله و امير المؤمنين عليه السّلام و فاطمه زهراء ( ع ) و حسن مجتبى عليه السّلام و خود آن حضرت از شهادتش خبر داده ، حتى در راه مكه و مدينه و راه كربلا ، بلكه شب عاشوراء از شهادت خود و اصحابش حتى طفل شيرخواره خبر ميدهد .
و همچنين حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام تمام قضاياى شهادتش را بمسيب و حضرت رضا عليه السّلام به هرثمه و أبو الصلت خبر ميدهند ، و همينطور ساير ائمه ، بنابراين با اين همه اخبار چگونه ميتوان دعوى كرد كه آنان به اين امور عالم نبودند !
وجه دوم - بعضى گفتند بجريان شهادتشان آگاه بودند ولى در موقع وقوع قضاى الهى علم آنها زائل ميشد تا قضا جارى گردد .
و اين جواب بسيار بىربطى مىباشد ، زيرا منافى با عصمت است و ما ثابت كرديم كه ائمه از سهو و فراموشى مصونند .
وجه سوم - برخى گفتند كار ائمه را به كار ديگران نبايد قياس نمود ( كار پاكان را قياس از خود مگير ) و اين جواب اگر چه حق و مطابق با واقع است ، لكن طرف مقابل نميپذيرد و همين دعوى را در باره رؤساى خود هم مىكند .
و تحقيق در جواب اينست كه همينطور كه ائمه عالم به اين قضايا بودند ميدانستند كه مصالحى بر شهادتشان مترتب است كه اهم از شهادت آنهاست و امر الهى بر آن قرار گرفته ، لذا تسليم اوامر حق بودند مثل اينكه هرگاه پيغمبر يا امام در جهاد با كفار و مشركين بيك نفر مسلمان امر كنند كه به طرف دشمن حملهور شود و به او خبر دهند كه تو را شهيد مينمايند ولى حفظ دين منوط بشهادت توست آيا رفتن او بجهاد و كشته شدنش واجب مىباشد ، يا القاء نفس در تهلكه و حرام است ؟ البته واجب است .
كلم الطيب در تقرير عقايد اسلام ( فارسى ) — صفحة كلم الطيب 343
مساهمون: سيد عبد الحسين طيب
صكلم الطيب ٣٤٣