ششم - جاى شبهه نيست كه ميان مردم در اثر معاشرت و آميزش اختلاف و نزاع و قتل و ضرب و بردن اموال و اعراض و تضييع حقوق ، بسيار واقع مىشود ، لذا ناچار بايد امام عالم عادلى در ميان آنها باشد كه بين آنان حكم كند و هر صاحب حقى را به حق خود رساند و از تضييع حقوق و تعدى جلوگير نمايد و الا نظام جامعه مختل و حقوق آنان پايمال ميگردد .
هفتم - چون بسيارى از مردم تابع هواى نفس و شهوت بوده و از واجبات الهى و وظائف عبوديت خارج و گرفتار زخارف دنيوى و مرتكب فسق و فجور گرديده و شياطين جنى و انسى آنان را از راه حق و حقيقت منحرف ميسازند ، لذا لازم است امام معصوم از هر جهت كاملى در ميان آنها باشد كه امر بمعروف و نهى از منكر و ارشاد جاهل و هدايت ضال و اجراء حدود بنمايد ، چنانچه خداوند در قرآن كريم ميفرمايد :
« إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ »
« 1 » ( همانا تو بيمكننده از عذاب الهى هستى و براى هر گروهى راهنمائى هست ) كه هادى اشاره به امام بعد از امام است « 2 » .
هامش
( 1 ) سوره رعد آيه 8
( 2 ) در تفسير اين آيه بين برخى از مفسرين عامه و مفسرين شيعه اختلاف شد كه« لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ »عطف « بمُنْذِرٌ »است كه از قبيل عطف مفرد بمفرد باشد و يا عطف بجمله« أَنْتَ مُنْذِرٌ »كه از قبيل عطف جمله بجمله باشد ، بنابر اول ( قول عامه ) معناى آيه اين مىشود كه اى پيغمبر همانا تو منذرى و راهنماى هر قومى نيز هستى ، و بنابر ثانى ( قول شيعه ) معنى اين مىشود كه پيغمبر همانا تو منذرى و براى هر قومى راهنمائى هست كه اشاره به امام بعد از امام باشد ، قول عامه از دو جهت مردود است :
اول آنكه بنابراين معنى لازم آيد كه عبارت« لِكُلِّ قَوْمٍ »يا زائد و يا بعد از« هادٍ »ذكر شده باشد تا معنى آيه آنطور كه گمان كردهاند درست شود ، زيرا فاصله« لِكُلِّ قَوْمٍ »بين معطوف و معطوف عليه ( هاد و منذر ) بسيار ركيك است .
و ثانيا وجهى براى تقديم جار و مجرور( لِكُلِّ قَوْمٍ )بر عاملش( هادٍ )بنابراين قول نميباشد .
و اما بنابر قول شيعه« لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ »جمله جداگانه و عطف بجمله( أَنْتَ مُنْذِرٌ )