* بخش پنجم در امامت
اين بخش مشتمل بر دو مطلب است :
مطلب اول در امامت عامه و آن بر هشت مبحث مرتب ميگردد :
مبحث اول - در معنى امام ، ولى ، حجت ، خليفه :
كلمه امام مأخوذ از أم بمعنى تقدم ( فعل ماضى ) ( پيشى گرفت ) و امامت بمعنى تقدم ( مصدر ) ( پيشى گرفتن ) و امام ( بفتح همزه ) بمعنى قدام - يعنى جلو و پيش - مقابل خلف و وراء كه بمعنى عقب و پس مىباشد و امام ( بكسر همزه ) بمعنى مقدم و مقتدى است .
پس امامت از امور نسبيّه است كه بين دو شخص ( امام و مأموم ) واقع مىشود و محتاج بسببى است كه موجب تقدم امام بر سايرين و باعث اقتداء و پيروى آنان از وى باشد و باصطلاح ما به التقدم و ما فيه التقدم لازم دارد ، مثلا امامت در نماز جماعت بر شخصى اطلاق مىشود كه داراى ملكه عدالت باشد و پيش از مأمومين بايستد و آنها بوى اقتدا نموده در افعال نماز متابعت او را نمايند كه سبب تقدمش عدالت و در خصوص نماز است .
و امامت در ظلم و كفر به كسى اطلاق مىشود كه در ظلم و كفر از ديگران پيشى گرفته باشد و ديگران به او اقتداء كنند ، چنانچه در قرآن ميفرمايد :
« وَ جَعَلْناهُمْ