با آنچه در سفر خروج باب چهارم آيه 16 ميگويد : « و او ( هارون ) براى تو بقوم سخن خواهد گفت و او مر ترا بجاى زبان خواهد بود و تو او را بجاى خدا خواهى بود » كه در اين عبارت موسى را خداى هارون شمرده است .
و در همان سفر باب هفتم آيه 1 ميگويد : « و خداوند بموسى گفت ببين ترا بر فرعون خدا ساختهام و برادرت هارون نبى تو خواهد بود » كه در اين آيه موسى را خداى فرعون و هارون را پيغمبر موسى دانسته و اين شرك و منافى با توحيد است و از اين قبيل تناقضات بسيار دارد كه ذكرش موجب تطويل كلام است .
سوم از جهت مشتمل بودن تورات فعلى بر امور مخالف با عقل :
در تورات حكاياتى در احوال انبياء نقل مىكند و نسبتهائى به خدا و پيغمبرانش ميدهد كه كذب و افتراء آن واضح و آشكار است و عقل هر صاحب خردى از قبول آن استنكاف مينمايد و اين خود دليل قاطعى است بر اينكه اين تورات ، تورات موسى و كتاب آسمانى نيست .
چنانچه در سفر پيدايش در باب دوم و سوم قصه آدم و حوا نقل مىكند كه حاصلش اينست « پس از آنكه خداوند آدم و حوا را بيافريد و آنها را در باغ عدن جاى داد و فرمود كه از همه درختان اين باغ بىممانعت بخوريد و از خوردن درخت معرفت نيك و بد آنها را منع فرمود و گفت : زنهار از اين درخت مخوريد زيرا روزى كه از آن بخوريد خواهيد مرد .
مار كه از همه حيوانات هوشيارتر بود بزن ( حوا ) گفت : اگر از آن درخت بخوريد نخواهيد مرد ، بلكه چشمان شما بازشود و مانند خدا عارف نيك و بد خواهيد بود و حوا از ميوه آن درخت گرفت و خودش بخورد و بآدم نيز داد و او خورد آنگاه چشمان هر دو بازشد و فهميدند كه عريانند لذا برگهاى انجير بهم دوخته ساتر ساختند و آواز خداوند را شنيدند كه در هنگام وزيدن نسيم بهار در