مطلب دوم در نبوت خاصه
و آن نيز مشتمل بر چند مبحث است ؛
( مبحث اول ) در نبوت انبياء سلف از حضرت آدم تا حضرت موسى ( ع ) :
چنانچه در مبحث ششم از نبوت عامه گذشت براى اثبات نبوت هر پيغمبرى امور زير را بايد در نظر گرفت ،
اول - ثبوت دعواى او بيكى از راههائى كه ذكر شد .
دوم - واجد صلاحيت بودن مدعى .
سوم - داشتن دليل و نشانه قطعى بر صدق مدعاى خود .
و طريق اثبات امور مذكور نسبت بانبياء سلف در زمان ما منحصر بتواتر است به اين معنى كه در جميع طبقات عده كثيرى خبر دهند باينكه فلان شخص معين دعوى نبوت نموده و واجد شرايط و فاقد موانع بوده و فلان معجزه را اقامه نموده و فلان كتاب و احكام و دستورات را از جانب خدا آورده است بطورى كه اجتماع آنها بر كذب عادة محال باشد .
و اين طريقه نسبت بانبياء سلف مخصوصا قبل از زمان حضرت موسى به كلى مقطوع و مسدود است ، زيرا نه دعواى نبوت آنها ثابت و نه كتاب و احكام و دستوراتى از آنها در دست ، و نه معجزهء از آنها معلوم است .