بر طرف نموده و در اين آيه بعنوان تذكر نعمت بوى يادآورى مىكند .
پنجم - آيه شريفه
وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ مَلُوماً مَدْحُوراً
« 1 » ( و قرار مده با خدا خداى ديگر كه اگر چنين كنى افكنده گردى در دوزخ در حالتى كه ملامت كرده و از رحمت خداى دور گردانيده شوى ) .
و آيات نظير اين آيه مانند ،
اتَّقِ اللَّهَ وَ لا تُطِعِ الْكافِرِينَ
« 2 » ( بترس از خداى و اطاعت كفار را منماى ) و مثل
لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ
« 3 » اگر شرك بياورى عمل تو حبط و ضايع خواهد شد ) .
و از اين قبيل آيات در قرآن كريم بسيار است كه بحسب ظاهر خطاب متوجه برسول اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم ولى در حقيقت و واقع خطاب بامت است ، و باصطلاح اين آيات از قبيل اياك اعنى و اسمعى يا جاره و باصطلاح عوام از قبيل ( بدر ميزنند تا ديوار گوش كند ) مىباشد .
و شاهد قوى بر اين مطلب اينست كه در بعضى از آنها متوجه بودن خطاب به نبى اكرم صلى اللّه عليه و آله و سلّم درست نيايد مانند آيه شريفه ،
وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً
الآية « 4 » كه در مورد احسان بوالدين مىباشد ، زيرا مسلم است كه نبى اكرم پدر خود را درك نفرموده و مادر او هم در كودكى رحلت نموده است و حال آنكه خداوند در اين آيه ميفرمايد :
إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ
( تا اينكه آنها نزد تو به پيرى برسند ) .
ششم - آيه مباركه ،
إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ
« 5 » ( ما فتح نموديم براى تو فتح آشكارائى براى اينكه بيامرزد خدا گناه ترا آنچه از پيش بوده و آنچه بعد از آن باشد ) .
هامش
( 1 ) سوره اسراء آيه 41
( 2 ) سوره احزاب آيه 1
( 3 ) سوره زمر آيه 65
( 4 ) سوره بنى اسرائيل آيه 24
( 5 ) سوره فتح آيه 1 و 2