بدان كه هر آيه كه در قرآن مجيد مُنبِئ از سعادتى و مُخبِر از كرامتى و مُشعِر بر نعمت و رحمتى است ، مقصود اصلى از آن ، وسايط آفرينش ماسوا و روابط آشنايى بندگان با خدا ائمهء هدا - عليهم صلواتُ اللَّه الملك العُلى - اند و شيعيان ايشان‌اند و به نوعى از مناسبت ، دالّ بر رفعت جاه و جلال و كنايه از عُلوّ رتبه و امتياز ايشان وقوع يافته ، و همچنين هر آيه كه متضمّن شناعتى و منقَصَتى است ، يا مُشعِر بر عذاب و عقوبتى است ، كنايه از سوء حال و بدى مآل اعدا و مخالفان ايشان است . مثلًا عدل ، اقرار به خدا و اعتقاد به نبوّت حضرت مصطفى و امامت ائمه هُداست ، و هر صفت كمالى كه ملاحظه شود ، البته راجع شود به ايشان ، و هر صفت نقصى كه ملاحظه شود ( مانند : ظلم و فسق و عصيان و جِبت و طاغوت و انصاب و ازلام و رجس و نجس و ضلالت و جهالت و بَغى و فاحشه و بُهتان و قول زور و كِذب و بهتان و عمى و ليل و مَوت و خبيث ) كنايه از آن ملاعين ثلاثه و متابعان ايشان‌اند و به ايشان راجع است . و حضرت امام جعفر صادق - عليه سلام اللَّه الخالق - فرموده است در حديث طولانى كه : « قرآن به صورت نيكويى در قيامت خواهد آمد و شفاعتِ حاملان خود خواهد كرد » . راوى پرسيد كه : آيا قرآن سخن مىتواند گفت ؟ حضرت تبسّم فرمود و فرمود : « خدا رحم كند شيعيان ما را كه آنچه از ما مىشنوند ، تسليم مىكنند و اذعان مىنمايند » . بعد از آن فرمود : « مىخواهى سخن قرآن را به تو بشنوانم ؟ » . گفت : بلى . فرمود كه : « چون نماز نهى مىكند ، پس سخن مىگويد و فحشا و منكر مردى چندند و مائيم ذكر خدا و بزرگ‌تريم » . ( 1 ) پس اگر آن حضرت و ائمه را « كلمة اللَّه » و « نوراللَّه » و « شهر اللَّه » در بطن قرآن اطلاق كنند ، مىتواند بود .