بدان كه فضيلت به دو سبب تحقّق مىتواند يافت و از اين دو سبب ، تقدّم و سبقت به وجود مىآيد : اوّل به علم كه از بركت آن ، مطالب اخروى و [ مآرب ] دنيوى از پردهء خفا جلوهء ظهور مىيابد ، و مقاصد دنيوى و اوامر و نواهى ، صورت محصول مىپذيرد . و شبهه‌اى نيست كه حضرت على با رسول خدا در علم يكى بود و آنچه آن سرور آفرينش دانستى ، آن مظهر دانش و بينش دانستى و فرمودى ( 1 ) : « أنَا مَديْنَةُ الْعِلْمِ وَعَليٌّ بابُها » ( 2 ) بر اين معنى ، شاهدى است صادق و آيهء مباهله بر اين مطلب ، گواهى است ناطق . و معلوم است كه رسول خدا از همه انبيا به همه جهت ، بهتر بود و شاه ولايت به منزلهء نفس آن سرور بود . پس در علم و ساير كمالات ، از همه بيشتر باشد . و مؤيّد اين است حديثى كه كلينى از حمران بن اعين روايت كرده كه گفت : جبرئيل عليه السلام دو انار براى سيّد ابرار و رسول پروردگار آورد و آن جناب يكى را تناول فرمود و ديگرى را دو نصف كرد ، نصفى را خود تناول فرمود و نصفى ديگر را به شاهِ ولايت خورانيد آن‌گاه رسول خدا فرمود : « اى برادر ! هيچ مىدانى كه [ اين ] دو انار چيست ؟ » . گفت : نه . فرمود : « امّا انار ، اوّل نبوّت بود و تو را در آن نصيبى نيست ، و امّا انار دويم ، عِلم است و تو با من شريكى راوى گويد ، گفتم : أصلحك اللَّه ! شراكت على عليه السلام با پيغمبر چگونه بود ؟ گفت : نياموخته بود حق تعالى - جلّ و علا - محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را آن كه مأمور