. ( 1 ) يعنى : « ايمان آوريد به حق تعالى و رسول او و به آن نورى كه فرستاده‌ايم » و مراد از نور ، ائمهء معصومين - صلوات اللَّه عليهم أجمعين - اند به دليل حديثى كه در كافى از ابى خالد الكابلى مروى است كه گفت : از حضرت امام محمّدباقر عليه السلام از اين آيه پرسيدم . فرمود : « اى ابى خالد ! نور ، امامان‌اند از آل محمد - صلوات اللَّه عليهم أجمعين - و ايشان ، واللَّه ؛ نور خدايند در آسمان و زمين . اى اباخالد ! هر آينه نور امام در دل‌ها روشن‌تر است از آفتاب نورانى در روز . ايشان ، واللَّه ، روشن مىگردانند دل‌هاى مؤمنان را به هدايت ، و محجوب مىدارد حق تعالى نور خود را از هر كه مىخواهد . پس دل‌هاى ايشان ، سياه و تيره گردد . واللَّه ، اى ابا خالد ! دوست نمىدارد ما را و به راه ولايت ما هدايت نيابد بنده ، تا حق‌تعالى دل او را از ادناس ضلالت ، مطهّر نگردانَد ، و مطهّر نمىگرداند حق‌تعالى دل بنده را تا آن كه با ما قواعد اطاعت و تسليم مرعى دارد و با ما به صلح باشد ، و چون با ما به صلح باشد ، حق تعالى سالم گردانَد او را از عذاب در روز فَزَع اكبر ، يعنى در روز قيامت . ( 2 )