ميراث حديث شيعه — صفحة 151

( 1 ) وأي تَغَفُّلٍ أبلغ مِن تَغَفِّل مَن يَتَبَّركُ بِمَنْ يَتَعَبَّدُ بما عاب [ اللَّه ] بِه الكُفارَ فإنّها لا تعمى الأبصارُ وَلكِنْ تَعمى القُلُوبُ التي في الصُدُور » ( 2 ) . يعنى : پس ببين به سوى اين شيوخ كه بركت مىجويند ديدن ايشان را ، كه چگونه است اعتقاد ايشان در پروردگارشان و جايز و روا داشتن ايشان بر خدا يك مرتبه ، حلول را و مرتبهء ديگر ، اتحاد را ، و حال آن كه بندگى كردن ايشان ، رقّاصى كردن است و دست بر هم زدن است و خوانندگى كردن است ، و به تحقيق كه سرزنش كرده است حق - سبحانه و تعالى - بر جاهليّت ، كفار را در آن . پس فرموده است حق تعالى : و نيست دعا و نماز كفّار نزد كعبه ، مگر فرياد كردن و صفير كشيدن و دست زدن ، و كدام تغافل نمودن رساتر است [ ايشان را ] از به عمد جهالت ورزيدن آن كسى كه تبرّك نمايد به كسى كه عبادت مىكند خداى را به چيزى و نوعى كه عيب كرده به آن كفار را . پس به درستى كه آنها كور نيست چشم‌هاى ايشان ، و ليكن نابيناست دل‌هاى ايشان كه در سينه‌هاست . و بعد از آن ، نقل مىكند كه جمعى از اين فرقه را در روضهء حضرت امام حسين عليه السلام ديدم كه يكى از ايشان نماز نمىكرد . چون پرسيدم ، گفتند : و اصل شده است و او را حاجت به نماز نيست . بعد از آن مىگويد : « فَانْظُر أيُّها العاقِلُ إلى هؤلآء وَعقائِدهم في اللَّهِ كما تقدَّم وعبادتهم ما سبق واعتذارهم في ترك الصَّلاة ما مَرَّ ، ومع ذلك فأنّهم عندهم الأبدال فهؤلآء أجهل الجُّهالِ ؛ پس ببين اى عاقل به سوى اين