ميراث حديث شيعه — صفحة 150

و فجورى كنند ، نيكوست . و فرقهء ديگر « نظريّه » اند ، گويند : اعتبار به نظر و استدلال نباشد و معرفت خدا به تلقين و مجاهدهء شيخ ، حاصل شود ، و گويند : سعادت اخروى به مجاهده و رياضت ، حاصل شود ، و گويند : انبيا به مجاهده و رياضت ، كمال حاصل كرده‌اند ، و اين قول ، پوچ صريح است بر اين كه نبوّت ، كسبى است . و فرقهء ( 1 ) ديگر ، همهء همّت ايشان شكم است . خِرقه پوشند و سجّاده ، مهيّا دارند و از بهر كسوه و لقمه ، [ پيوسته ] در اطراف عالم گردند و هميشه طالب طعام باشند و رقص و تصفيق كنند و دعواى حلول و اتّحاد كنند و جبرى باشند و سماع و رقص كنند ، و [ اگر ] از ايشان پرسند كه عارف كيست ، گويند : « آن كه از اندرون تو خبر دهد و تو خاموش باشى » ، و پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده است كه : « نحن نحكُم بالظّاهِرِ وَاللَّهُ يَتولى السَّرائر » ( 2 ) . نَعُوذُ بِاللَّهِ مِن الضِّلالَةِ وَالغَواية . و بطلان اعتقادات فاسدهء ايشان ، قبل از اين از تنزيهات به دليلِ ظاهر شد كه حق - جلّ وعلا - منزّه است از صفات نقص و امكان ، و از احتياج به حلول و اتحاد و غنى الذات است ، امّا مجملًا ، فساد افعال و احوال ايشان را بيان مىنمايد تا طالبان حق و يقين از آن بىدينان ، در كمال گريز باشند . يكى آن كه : اين گروه ، اشعار را با اوراد تركيب مىنمايند و با شعرها خوانندگى مىكنند و به اين بِدعت - كه تركيب كردن شعر با ذِكر است - ارتكاب مىنمايند در شب جمعه و روز جمعه در مسجدها ، و از غايت جهل نمىدانند كه در كتاب كلينى رحمه الله به سند صحيح از حضرت [ سيّد السّاجدين ] امام زين العابدين عليه السلام منقول است كه گفت : پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم فرموده كه : « مَنْ سَمِعْتُمُوهُ يُنْشِدُ الشِّعرَ في الجامِعِ فَقُولُوا فَضَّ اللَّهُ فاكَ إنَّما نُصِبَتِ الْمَساجِدُ لِلْقُرآنِ » ( 3 ) . يعنى : كسى كه بشنويد از او كه مىخواند شِعر در [ مسجد ] جامع ، پس بگوييد به او كه بشكند خداى تعالى دهنت را . جز اين نيست