ميراث حديث شيعه — صفحة 128

« تعالى الله عن ذلك علوا كبيرا » . [ دليل بر اين كه مراد از زبان صباح ، حضرت رسالت است و مراد از اتقان صنع فلك دوّار ، ائمهء معصومين‌اند و همچنين مراد از شعشع ضياء الشمس ، رسول خدا و سيّد اوصياست ] . ( 1 ) از براى انتفاع دنيا ، آفتاب و ماه و ستاره را راهبر خلق كرد كه در زمين ، ايشان را از ظلمات برّ و بحر رهاند ، از براى آخرت نيز بايد خلق را از ظلمات كفر و جهالت رهاند ، چنانچه در آسمان ستارگان مىباشند ، در زمين نيز ستارگان البته مىبايد كه باشند . و دليل بر اين ، چون ستارگان بردارد ، ستارگان آسمان را فرود آرد ، و ستارگان زمين را كه براندازد ، آسمان از ستارگان بپردازد ؛ زيرا كه ائمه ، امان اهل زمين‌اند ، چنان‌كه ستارگان ، امان اهل آسمان‌اند : « النُّجومُ أمانٌ لِأهلِ السَّمآءِ وَاهلُ بَيتي أمانٌ لِامّتي فَإذا خَلَتِ السَّماءُ مِنَ النُجُومِ أَتى أهْلَ السَّمَاءِ مَا يُوعَدُون ، وَإِذَا خَلَتِ الْأرضُ مِنْ أهْلِ بَيتي أتى أَهلَ الأرضِ ما يُوعَدون » . ( 2 ) هر گاه غرض دنيايى هدايت باشد ، كى سزد و سزاوار باشد كه در دين ، ضلالت باشد و راهنمايى و روشنايى نباشد و تلبيس ادلّه كند و حق را پوشيده دارد و مردمان را در چاه جهالت ، سرگردان دارد ؟ ! هرگاه خواهد در دنيا بر راه باشى ، كى خواهد [ كه ] در دين ، گمراه باشى ؟ ! اگر شب و روز در بيابانى يا در دريايى ، به آفتاب و ماه و ستاره نگر و چشم به ايشان دار كه دليل‌اند ، و راه‌رو را از دليل ، چاره نيست ، و همچنين در دين به آفتاب و ماه و ستارگان درخشان نگر كه راهنمايان ايشان‌اند بر جميع مردم از كوچك و بزرگ و سياه و سفيد و عرب و عجم و كُرد و لُر ، و بر همه طالع گرديده‌اند و همه را منتفع