بيا ز چشمه بنوشيم لطف و خوبى را * كه كرده مهر و صفاى خدا گوارايش
بيا به پاكى آن آب چشمه پاك شويم * كه گشته است برابر نهان و پيدايش
نشين به رخش خيال و برو به تابستان * نظاره كن به افق برنگر به شعرايش
دمى چو چشم بدوزم به كوره خورشيد * به ياد آورم از دوزخ و ز گرمايش
از آن بخار كه از فرش تا به عرش شود * بگير عبرت و برشو تو هم به جوزايش
اگر كه پرتو حق بر دل تو هم تابد * شوى به گنبد مينا ز خاك غبرايش
خزان ز چيست چرا زرد گشته چهرهء خاك * مگر ز فرط غضب غالب است صفرايش
زمين ز قافيه برگ رسته در پائيز * بخوان به دفتر گلزار شعر نيمايش
تو نيز دور كن از خويشتن تكلّف را * به عشق زينت جان كن به مهر آرايش
خزان چو شعر طلائى روزگاران است * به شعر خويش ثنا گفتهام ازيرايش
خطوط برف بر اوراق دفتر گيتى * بسان شعر سپيد است فصل سرمايش
سفيد پردهء برف آمد و بپوشانيد * سياهكارى دنيا و مكر و « 1 » شفرايش
دهيد مژده بهار آمد و صفا آورد * سلام ما به بهاران ، درود بر رايش
مگر كه باغ بخارا شد و بهار امير * امير آمده شادان سوى بخارايش
بهار آمد تا خويشتن بيارائيم * تو نيز همچو گلستان شوى مهنّايش
چنان كه خانهتكانى كنند عيد بهار * تو نيز خانهء دل از غبار پيرايش
بيا ز كينه بشوئيم سينههامان را * به مهر روز نمائيم شام ظلمايش
بيا كه بيخ عداوت ز ريشه برداريم * نهال مهر نشانيم جمله بر جايش
ببين ز مريم خاك آمده است عيسى گل * نبأ دهيد به ياران از آن نبييايش
به كشتزار بخوان شعر سبز هستى را * كه خوب و نغز و لطيف است لفظ و معنايش
جهان چو مزرعهء آخرت بود اى دوست * به كار دانهء خيرى بدشت دنيايش
درخت دست دعا چون بر آسمان برداشت * قباى سبز ورق شد عطا به بالايش
تو هم به ناله شبى دست بر دعا بردار * بكن ز صدق و صفاى درون تمنّايش
كه برگ زرد تو ريزد تو را كند سرسبز * شود خداى تو مولاى تو ، تو مولايش
گل است قطرهاى از جلوهء جمال رسول * شكوه گل چه بود پيش قدر والايش
هامش
( 1 ) . چاپلوسى ، چربزبانى