428 [ سَبَتْ سَلْمى بِصُدغَيها فُؤادى ]
1 سَبَتْ سَلْمى بِصُدغَيها فُؤادى * و روحى كل يومٍ لى يُنادى
2 خدا را بر من بيدل ببخشاى * و اوصِلنى عَلى رغمِ الاعادى
3 لآية مَنْ انْكَرتَنى عَن عشقِ سَلْمى * ته ز اول آن روى نهكو بوادى
4 كه همچون مُتْ بيوتَن دل واى ره * غريقُ العِشق فى بحرِ الوِداد
5 بپىماچان غرامت بِسپَر يَمن * غَرَتْ يك وى روشتى از امادى
6 غم اين دل بواتت خورد ناچار * وغرنه او بنى آنچت نشادى
7 نگارا در غم سوادى عشقت * تَوَكّلنا عَلى ربِّ العِباد
8 دل « حافظ » شد اندر چين زلفت * بليلٍ مُظلمٍ و اللّه هادى