219 [ خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود ]
1 خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرود * به هر رهش كه بخوانند بىخبر نرود
2 طمع در آن لب شيرين نكردنم اولى * ولى چگونه مگس از پى شكر نرود
3 ز من چو باد صبا بوى خود دريغ مدار * چرا كه بىسر زلف توام بسر نرود
4 سواد ديدهء غمديدهام به اشك مشوى * كه نقش خال توام هرگز از نظر نرود
5 مكن به چشم حقارت نگاه در من مست * كه آبروى شريعت بدين قدر نرود
6 تو كز مكارم اخلاق عالم دگرى * وفاى عهد من از خاطرت بدر نرود
7 دلا مباش چنين هرزهگرد و هر جايى * كه هيچ كار ز پيشت بدين هنر نرود
8 من گدا هوس سرو قامتى دارم * كه دست در كمرش جز به سيم و زر نرود
9 به تاج هدهدم از ره مبر ، كه باز سفيد * ز كبر در پى هر صيد مختصر نرود
10 سياهنامهتر از خود كسى نمىبينم * چگونه چون قلمم ، دود دل به سر نرود
11 بيار باده و اول به دست « حافظ » ده * به شرط آنكه ز مجلس سخن بدر نرود