218 [ ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود ]
1 ساقى حديث سرو و گل و لاله مىرود * وين بحث با ثلاثهء غسّاله مىرود
2 مى ده كه نوعروس سخن حدّ حسن يافت * كار اين زمان ز صنعت دلاله مىرود
3 طىّ مكان ببين و زمان در سلوك شعر * كاين طفل يكشبه ره صدساله مىرود
4 آن چشم جاودانهء عابد فريب بين * كش كاروان سِحر ، ز دنباله مىرود
5 باد بهار مىوزد از گلسِتان شاه * وز ژاله باده در قدح لاله مىرود
6 شكّرشكن شوند همهء طوطيان هند * زين قند پارسى كه به بنگاله مىرود
7 از ره مرو به عشوهء دنيا كه اين عجوز * مكّاره مىنشيند و محتاله مىرود
8 خوى كرده مىخرامد و بر عارض سمن * از شرم روى او عَرَق از ژاله مىرود
9 « حافظ » ز شوق صحبت « سلطان غياث دين » * خامُش مشو كه كار تو از ناله مىرود