ديوان خواجه شمس الدّين محمّد حافظ شيرازى
1 [ الا يا ايّها السّاقى ادر كاسا و ناولها ] « 119 »
1 1
الا يا ايّها السّاقى ادر كاسا و ناولها « 111 » * كه عشق آسان نمود اوّل ولى افتاد مشكلها
1 2
به بوى نافهء « 1 » كآخر صبا زان طرّه بگشايد * ز تاب جعد « 2 » مشكينش چه خون افتاد در دلها « 112 »
2 3
مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هردم * جرس فرياد مىدارد كه بربنديد محملها « 113 »
4 4
به مى سجّاده رنگين كن گرت پير مغان گويد * كه سالك بىخبر نبود ز راه و رسم منزلها « 114 »
3 5
شب تاريك و بيم موج و گردابى چنين هايل « 3 » * كجا دانند حال ما سبكباران ساحلها « 115 »
5 6
همه كارم ز خودكامى به بدنامى كشيد آخر « 116 » « 4 » * نهان كى ماند آن رازى كزو « 5 » سازند محفلها
6 7
حضورى گر همىخواهى ازو غايب مشو حافظ « 117 » « 118 » * متى ما تلق من تهوى دع الدّنيا و اهملها
7
هامش
( 119 ) عرفانى بسيار عالى
( 111 ) اين مصراع ، دومين مصراع بيت معروف يزيد بن معاويه است كه : «انا المسموم ما عندى بترياق و لا راق * ادر كاسا و ناولها الا يا أيّها السّاقى» همچنان كه اين بيت : «چو آفتاب مى از مشرق پياله برآيد * ز باغ عارض ساقى هزار لاله برآيد» ( ص 158 ) يادآور بيت ديگر اوست كه :شمسة كرم برجها قعر دنّها * و مشرقها السّاقى و مغربها فمى( 112 ) سخنى راه
( 113 ) عبور از منازل
( 114 ) تسليم به پيرو راهنما ( ر ك ف ) .
( 115 ) وحشت راه و خطر آن
( 116 ) بدنامى
( 117 ) حضور ( ر ك ف ) .
( 118 ) خوديابى
( 1 ) . نافهاى
( 2 ) . زلف
( 3 ) . هائل
( 4 ) . آرى
( 5 ) . كز آن