و به آن ملحق كردهاند ) در نهايت صحّت و ضبط و سادگى و خلوّ از حشو و زوايد و تصرّفات متأخّرين است و جزو طبقهء اوّل تحرير اين مقدّمه آن را بايد قرار داد و لهذا ما نيز آن را يكى از نسخ اساس تصحيح اين مقدّمه قرار دادهايم و علاوه بر مقدّمه در سر تا سر كتاب نيز در بسيارى از مواضع بعضى اوراق اصلى افتاده بوده و بعدها بخطّ جديدى نوشته بجاى افتادهها ملحق كردهاند ،
پانزدهم نسخهء باء
، - يعنى يكى از نسخ كتابخانهء ملّى طهران ( در مقابل نسخهء « الف » يكى از نسخ ديگر متعلّق به همان كتابخانه كه بلافاصله بعد مذكور خواهد شد ) ، قسمت عمدهء اين نسخه بخطّ قديمترى است شايد از خطوط قرن دهم يا يازدهم ، و ما بقى يعنى 24 ورق از اوّل آن و 24 ورق از آخر آن و بعضى اوراق متفرّقه از اواسط آن بخطّ كاتب جديد ديگرى است موسوم بمحمّد علىّ بن ميرزا كريم بن ميرزا محمّد افشار كه در سنهء 1238 نوشته و باصل كتاب الحاق كردهاند ، و مجموع كتاب بخطّ نستعليق و بقطع 22 14 سانتيمتر است ، اين نسخه داراى مقدّمهء جامع ديوان است فقط و قصايد را ندارد ، و اگر چه اين مقدّمه جزو آن قسمتى است از اين نسخه كه بخطّ جديد الحاقى نوشته شده