قدم و عدم تصرّف و اصالت و سادگى و خلوّ از حشو و زوايد از وجنات آن در كمال وضوح لايح است ، اين نسخه يكى از نسخ چهارگانهايست ( حن ، هندى ، دبير خاقان ، باء ) كه چون همه داراى همين خصوصيّات مذكوره مىباشند ما آنها را اساس طبع مقدّمهء جامع ديوان خواجه قرار دادهايم و آنها را جزو طبقهء اوّل تحرير اين مقدّمه بايد محسوب داشت هم اوّليّت زمانى و هم اوّليّت رتبهء ، و ما بقى نسخ هفتگانهء آتى الذّكر را جزو طبقهء دوّم تحرير همان مقدّمه ، يعنى جزو نسخى كه از بعضى عبارات الحاقى و تصرّفات جديده كه بعدها در نسخ متأخّره اين مقدّمه داخل شده خالى نيستند ، و اغلب نسخ خطّى جديد و جميع نسخ چاپى ايران و هندوستان و غيره از همين طبقهء اخيراند ،
دوازدهم نسخهء هندى
، - و آن نسخهايست متعلّق به آقاى دكتر غنى و بخطّ شكسته نستعليق نسبة جديد و بىتاريخ است و ظاهرا در اواخر قرن دوازدهم يا اوايل سيزدهم بايد كتابت شده باشد ، و داراى مقدّمه و قصايد هر دو است در ابتداى كتاب ، و با اينكه نسخهء نسبةً جديد است معذلك مانند نسخهء سابق بسيار مصحّح و مضبوط و خالى از حشو و زوايد و الحاقيّات متأخّرين است و بكلّى