اول ديوان حافظ ، دوّم ديوان عصمت بخارى متوفّى در سنهء 826 ، سوّم ديوان ناصر بخارى از معاصرين سلمان ساوجى ، و غزليّات حافظ را كاتب به طرز غريبى كه در ساير نسخ هيچ ديده نشده جمع كرده است به اين معنى كه ابتدا قسمت عمدهء از غزليّات او را تا آن مقدار كه بدست او آمده بوده به ترتيب حروف تهجّى در قوافى مانند نسخ معموله نوشته ، و سپس پس از تمام شدن غزليّات ياء آخر حروف در صفحهء 102 ب مجدّدا در تحت عنوان « غزليّات جديد » باز براى هريك از ابواب حروف تهجّى تا آخر حروف معجم ( بهاستثناى ياء آخر حروف ) غزليّات ديگرى نوشته در تحت عناوين « تتمّهء حرف الف » « تتمّهء حرف باء » ، « تتمّهء حرف تاء » الخ « ( 1 ) » ، كه ازين وضع و كيفيّت گويا چنين برمىآيد كه در عصر كاتب كه لا بد بسيار نزديك بعصر خواجه بوده گويا هنوز اشعار خواجه بتمامها از مواضع متفرّقه و از ما بين محفوظات و مكتوبات مردم هنوز در دست جمعآورى و مرتّب نشده بوده يا اگر هم شده بوده هنوز كاتب اين نسخه از آن اطّلاعى نداشته ،
هامش
( 1 ) هيچ غزلى از حرف ثاء مثلّثه و جيم در اين نسخه ندارد نه در قسمت اوّل و نه در قسمت دوّم ،