« ملك القرّاء » كه كاتب در حقّ او استعمال كرده بنحو وضوح معلوم مىشود كه خواجه از معاريف قرّاء عصر خود محسوب مىشده و به همين سمت مخصوصا در زمان خود مشهور بوده و اين بيت او كه گويد :
عشقت رسد به فرياد گر خود بسان حافظ * قرآن زبر بخوانى با چارده روايت
و امثال اين بيت كه در ديوان او فراوان است بكلّى در حقّ او صادق و بههيچوجه اين گونه تصريحات او از قبيل اغراق و مبالغه شاعرانه نبوده و تخلّص « حافظ » ( يعنى حافظ قرآن ) بكلّى اسم با مسمّى و صفت بارزهء او بوده است ،
نسخهء نخ از حيث صحّت و سقم متوسّط و ازين حيث آن را در طبقهء دوّم بعد از نسخهء خ بايد محسوب داشت با وجود آنكه خود آن نسخه نيز چنان كه گذشت از اين لحاظ بكلّى در درجهء اوّل و سرمشق نسخ ديگر نبود ، ولى از حيث خلوّ از حشو و زوايد و اشعار الحاقى اين نسخه تقريبا بعينه و بدون كم و زياد مانند سه نسخهء ديگر اساس اين طبع يعنى خ ر ق مىباشد و عدّهء غزلهاى آنكه چنان كه گذشت 495 غزل است نيز قرينهء واضحى بر صحّت اين مطلب است ، - اين نسخه نيز نه قصايد و نه مقدّمهء جامع ديوان حافظ هيچكدام را ندارد ،