« تلخ خوش » در شعر حافظ
2 « 1 » « آن تلخوش كه صوفى امالخبائثش خواند . . . » . . . در اصل « تلخ خوش » بوده كه به شيوهء كتابت قديم پيوسته و سرهم نوشته شده و با حذف يكى از دو « خ » به صورت « تلخوش » درآمده است ، و اين شيوهء كتابت يعنى دو واژهء پياپى . . . را كه حرف پايانى اولى با حرف آغازين دومى ، يگانه ، يا همآوا ( قريب المخرج ) است ، پيوسته نوشتن و دو حرف پايانى و آغازى مكرر را چون حروف مشدد انگاشتن و تنها يكى از آنها را در كتابت آوردن ، ميان نسخهنويسان قديم رواج داشته است ، و نمونههائى چون : درستر - درستتر ، راستر - راستتر ، هيچچيز - هيچچيز ، هيجا - هيچ جا ، شپره - شبپره و . . . در متون قديمى فراوان يافت مىشود . . . [ به همين ترتيب : تلخوش - تلخ خوش ] .
سيد محمد راستگو ( نقل از ماهنامهء « ادبستان » ، شمارهء 16 - فروردين 1370 چاپ تهران - ص 17 - مقالهء « آن تلخوش » ) .
هامش
( 1 ) نوشتهء شمارهء ( 1 ) در صفحهء قبل ، با عنوان « وش » در شعر حافظ به طبع رسيده است .