وصله يا قصه
غزل شمارهء 245 1 . . . شبى خوش است بدين وصلهاش دراز كنيد : در چاپ قزوينى بر طبق نسخهء اساس ، يعنى نسخهء خلخالى در بيت اول « بدين قصهاش دراز كنيد » ضبط شده است . پيداست كه قصه را براى كوتاه كردن شب مىگويند نه براى دراز كردن آن . بر طبق نسخههاى معتبر متعدد در اين بيت كلمهء « قصه » غلط ، و « وصله » درست است . كلمهء وصله به فتح يا ضم واو ، به معنى زلف عاريه است ، و اين مضمون يعنى پيوند زلف به شب براى دراز كردن آن ، در شعر فارسى سابقه دارد . از آن جمله در اين رباعى مسعود سعد سلمان :
ترسم ما را ستارگان چشم كنند * تا زود رسد ز روز در وصل گزند
خواهى تو كه روز نايد اى سرو بلند * زلف سيه دراز ، در شب پيوند .
در لغت عربى كلمهء « واصله » نيز به معنى « موى زنان پيوندكننده » و « مستوصله » در معنى « آن زن كه بر موى وى پيوند كنند » آمده است .