« ياسمن » است ، « نسترن » نيست « 1 »
مطلع غزل خواجه :
« دو يار نازك « 2 » و از بادهء كهن دو منى * فراغتى و كتابى و گوشهء چمنى » .
« . . . از نمونههاى حكومت اصالت موسيقى در قافيه ، يكى اين مصراع است در چاپ قزوينى :
ازين سموم كه بر طرف بوستان بگذشت * عجب كه بوى گلى هست و رنگ نسترنى
كه نسخهء قزوينى و بعضى نسخههاى ديگر بجاى ياسمنى ، [ نسترنى ] دارد و بعضى از محققان براى اولويت دادن به آن ضبط ، استدلالهائى هم كردهاند ، ولى قانون اصالت موسيقى [ ياسمنى ] را مسلم مىدارد . زيرا در سراسر غزل ، خواجه ، اعنات يا لزوم ما لا يلزم را ، رعايت كرده است و اين نكته را « كاشفى » در قرن نهم - بدايع الافكار ، كاشفى ، ص 60 - مورد توجه داشته است . . . » .
دكتر محمد رضا شفيعى كدكنى ( كتاب موسيقى شعر ، چاپ دوم 1368 [ ه . ش ] تهران ، مؤسسهء انتشارات آگاه ، ص 455 )