علامه قزوينى . . . در اين كتاب چند گونه تساهل « 1 » داشتهاند « 2 »
در اواسط سال 1320 [ ه . ش ] ديوان حافظ با مساعى آن مرحوم « 3 » انتشار يافت و مقام شامخ علامه موجب شد كه ناشران ديوان خواجه ، آن را يگانه چاپ تحقيقى ! و انتقادى ! پنداشته ، و تقليد نمايند بدون آنكه از نظر تتبع در آن نگريسته ايمان و اعتماد خود را بر پايهء مستدل استوار سازند ! در حالى كه آن بزرگوار در اين كتاب چند گونه تساهل داشتهاند . يكى در تصحيح ابيات كه شايد قسمتى از آن را بتوان ناشى از تباين سليقه دانست . ديگر در تفسير برخى از ابيات حافظ و بىتوجهى در ترجمهء لغات ديوان و بالاخره شيوهئى كه در نگارش مقدمه اتخاذ فرمودهاند . . . نخستين كسى كه با دست يافتن به نسختى كهنسالتر در صحت پارهئى از ابيات حافظ قزوينى ترديد نمود آقاى دكتر خانلرى بود كه ايرادهاى خويش را ابتدا در مجلهء يغما سپس به صورت رسالهئى جداگانه بنام « چند نكته در تصحيح ديوان حافظ » به سال 1337 منتشر
هامش
( * ) به قلم نويسنده ، شاعر ، محقق ، عضو سخن سنج كانون دانشوران ايران ، و دوست از دست رفته ، روانشاد « حسين پژمان بختيارى » .