« قدمت » ، ضامن « صحت متن » نيست
هر نسخهء حافظ را كه متعلق به قرن نهم هجرى قمرى باشد از منابع قدر اول متن او مىدانم ولى البته در آن ميان هر چه نسخه قديمتر باشد ما را به وضع ضبط اوليهء اشعار حافظ نزديكتر و با آن آشناتر مىكند و از نظر تاريخى جالبترست . امّا آشنائى نسبى با منابع موجود متن حافظ به من آموخته است كه قدمت متن بههيچوجه ضامن صحت متن نيست و در اين عصر اتم و فضا نمىتوانيم به تأسى از مرحوم مغفور « علامه » ( ؟ ! ) قزوينى ، مغز خود را كنار بگذاريم ، و با اتكاى بىتعقل و بندهوار بر قدمت تاريخ كتابت ، از ايفاى وظيفهء سنگين ولى ناگزير قضاوت علمى انتقادى غفلت بورزيم .
مسعود فرزاد ( حافظ « گزارشى از نيمه راه » - انتشارات دانشگاه شيراز - 44 - چاپخانه كيهان 11 / 7 / 1352 - تهران - صفحهى « پ - 41 » ( كانون جهانى حافظشناسى ، شيراز ) - يكى از يازده كتاب حافظ به اهتمام فرزاد . . . . ) كتاب به غلط مشهور به « حافظ قزوينى » چندان چيزى جز چاپ دوم و غصبى « حافظ خلخالى » نيست . . . .
مسعود فرزاد ( نقل از : حافظ ، گزارشى از نيمه راه ، صفحهء ( پ - 55 ) . )