446
سَبَت سَلمى بصُدغيها فؤادى * و روحى كُلُّ يوم لى يُنادى
نگارا بر من بيدل ببخشاى * وَ واصِلنى عَلى رَغم الاعادى
حبيبا در غم سوداى عشقت * توكّلنا على ربّ العباد
ا مَن انكَرتَنى عَن عشق سلمى * تَز اوّل آن روى نهكو بِوادى ( 1 )
كه همچون مُت ( 2 ) ببوتن دل وَ اى رَه * غريق العشق فى بحر الوداد
بپىماچان ( 3 ) غرامتِ به سپر يمن * غرت يك وى روشتى از امادى
غم اين دل بواتت ( 4 ) خور و ناچار * و غَرنه او بنى آنچت نشادى
دل حافظ شد اندر چين زلفت * بليل مظلم و اللّه هادى . ( 5 )
درين غزل بعضى ابيات يا مصاريع به لهجه شيرازى قديم است و « بوادى » يعنى ببايد ديدن ، يعنى « اى كسى كه بر من انكار كردى از عشق سلمى تو از اول آن روى نيكو را بايستى ديده باشى » ( بعض نسخ ) نوادى ( بجاى بوادى ) . « حافظ قزوينى » .
مُت بضم ميم بمعنى « من ترا » است . و ببوتن « به بودن ، و « واى ره »