الف - در نسخهء خطى « در حدود نيمهء اول قرن يازدهم قمرى » اهدائى خانلرى به فرزاد كه به نوشتهء استاد مسعود فرزاد : « در موارد متعدد ، متن منحصر به فردى ضبط كرده است . . . » ؛ در همين غزل ، اين بيت ، نوشته شده است :
« نصيحتم چه كنى ناصحا چو مىدانى * كه من ، نه معتقدِ مردِ عافيت جويم »
. ( بيت بالا در چند نسخهء چاپى موجود نيز ، به طبع رسيده است ) .
: - ب - در نسخهء خطى در حدود قرن يازدهم كه در بالا به آن اشاره شد ، اين بيت هم در همين غزل به تحرير درآمده است :
« مرا به لطف سحر ، پير مىفروشان گفت * كه حال خويش به حق گو كه من به او گويم » .
[ اين بيت بىربط را نمىدانم چرا در غزل حافظ ، جا دادهاند ؟ ! ! ] .