حافظ ق . غ : عشق ازو خيزد . « . . . از آن خيزد [ برابر دو نسخهء پير حسين كاتب و خانلرى ] ارجح است كه « آن » در اين مصرع به دو وجه ايهام دارد يكى در جاى ضمير « لطيفه » و ديگرى به معناى « ملاحت و جاذبهء نهانى » . در جاى ديگر حافظ مىفرمايد : « بندهء طلعت آنيم كه آنى دارد . » استاد عبد العلى اديب برومند ، غزليات حافظ ( چاپ اول ، شركت انتشاراتى پاژنگ ، تهران 1367 هجرى شمسى ) ص 169
دلى به جور ميازار و پيشه نيكى كن * كه رستگارى جاويد در نكوكاريست
( نسخهء مصباح ) .