غزل 469 [ اتَت رَوَائِح رَندِ الحِمَى وَ زَاد غَرامى ]
1 اتَت رَوَائِح رَندِ الحِمَى وَ زَاد غَرامى * فداى خاك در دوست باد جان گرامى
2 پيام دوست شنيدن سعادت است و سلامت * مَنِ المَبلغُ عَنّى الى سَعادَ سَلامى
3 بيا به شام غريبان و آب ديدهى من بين * بسان بادهى صافى در آبگينهى شامى
4 اذا تَغَرّد عن ذِى الاراكِ طَائِرَ خَيرٍ * فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها انينَ حَمامى
5 بسى نماند كه روز فراق يار سرآيد * رَأيتُ مِن هَضَباتِ الحِمى قِبابَ خِيامِ
6 خوشا دمى كه درآيى و گويمت به سلامت * قَدِمتَ خَيرَ قُدَومٍ نَزَلتَ خَيرَ مَقامِ
7 بَعِدتُ مِنكَ و قَد صِرتُ ذائِبا كَهِلالٍ * اگر چه روى چو ماهت نديدهام به تمامى
8 و ان دعِيت بِخُلدٍ وَ صِرتُ ناقِضَ عَهد * فَما تَطيَّبَ نَفسِى و ما استَطابَ مَنامى
9 اميد هست كه زودت به بخت نيك ببينم * تو شاد گشته به فرماندهى و من به غلامى
10 چو سلك دَر خوشاب است شعر نغز تو حافظ * كه گاه لطف سبق مىبرد ز نظم نظامى