غزل 449 [ اى كه مهجورى عشاق روا مىدارى ]
1 اى كه مهجورى عشاق روا مىدارى * عاشقان را ز بر خويش جدا مىدارى
2 تشنهى باديه را هم به زلالى درياب * به اميدى كه در اين ره به خدا مىدارى
3 دل ببردى و بحل كردمت اى جان ليكن * به از اين دار نگاهش كه مرا مىدارى
4 ساغر ما كه حريفان دگر مىنوشند * ما تحمل نكنيم ار تو روا مىدارى
5 اى مگس حضرت سيمرغ نه جولانگه توست * عِرض خود مىبرى و زحمت ما مىدارى
6 تو به تقصير خود افتادى از اين در محروم * از كه مىنالى و فرياد چرا مىدارى
7 حافظ از پادشهان پايه به خدمت طلبند * سعى نابرده چه اميد عطا مىدارى