غزل 427 [ چراغ روى تو را شمع گشت پروانه ]
1 چراغ روى تو را شمع گشت پروانه * مرا ز حال تو با حال خويش پروانه
2 خرد كه قيد مجانين عشق مىفرمود * به بوى سنبل زلف تو گشت ديوانه
3 به بوىِ زلف تو گر جان به باد رفت چه شد * هزار جان گرامى فداى جانانه
4 من رميده ز غيرت ز پا فتادم دوش * نگار خويش چو ديدم به دست بيگانه
5 چه نقشها كه برانگيختيم و سود نداشت * فسون ما بر او گشته است افسانه
6 بر آتش رخ زيباى او به جاى سپند * به غير خال سياهش كه ديد به دانه
7 به مژده جان به صبا داد شمع در نفسى * ز شمع روى تواش چون رسيد پروانه
8 مرا به دور لب دوست هست پيمانى * كه بر زبان نبرم جز حديث پيمانه
9 حديث مدرسه و خانقه مگوى كه باز * فتاد در سر حافظ هواى ميخانه