غزل 333 [ نماز شام غريبان چو گريه آغازم ]
1 نماز شام غريبان چو گريه آغازم * به مويههاى غريبانه قصه پردازم
2 به ياد يار و ديار آن چنان بگريم زار * كه از جهان ره و رسم سفر براندازم
3 من از ديار حبيبم نه از بلاد غريب * مُهَيمنا به رفيقان خود رسان بازم
4 خداى را مددى اى رفيق ره تا من * به كوى ميكده ديگر علم برافرازم
5 خرد ز پيرى من كى حساب برگيرد * كه باز با صنمى طفل عشق مىبازم
6 به جز صبا و شمالم نمىشناسد كس * عزيز من كه به جز باد نيست دمسازم
7 هواى منزل يار آب زندگانى ماست * صبا بيار نسيمى ز خاك شيرازم
8 سرشكم آمد و عيبم بگفت روى به روى * شكايت از كه كنم خانگى است غمازم
9 ز چنگ زهره شنيدم كه صبحدم مىگفت * غلام حافظ خوش لهجهى خوشآوازم