غزل 281 [ يا رب اين نوگل خندان كه سپردى به منش ]
1 يا رب اين نوگل خندان كه سپردى به منش * مىسپارم به تو از چشم حسود چمنش
2 گرچه از كوى وفا گشت به صد مرحله دور * دور باد آفت دور فلك از جان و تنش
3 گر به سر منزل سلمى رسى اى باد صبا * چشم دارم كه سلامى برسانى ز منش
4 به ادب نافهگشايى كن از آن زلف سياه * جاى دلهاى عزيز است به هم برمزنش
5 گو دلم حق وفا با خطوخالت دارد * محترم دار در آن طرهى عنبرشكنش
6 در مقامى كه به ياد لب او مىنوشند * سفله آن مست كه باشد خبر از خويشتنش
7 عِرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت * هر كه اين آب خورد رخت به دريا فكنش
8 هر كه ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال * سر ما و قدمش يا لب ما و دهنش
9 شعر حافظ همه بيت الغزل معرفت است * آفرين بر نفس دلكش و لطف سخنش