غزل 229 [ بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد ]
1 بخت از دهان دوست نشانم نمىدهد * دولت خبر ز راز نهانم نمىدهد
2 از بهر بوسهاى ز لبش جان همىدهم * اينم همىستاند و آنم نمىدهد
3 مردم در اين فراق و در آن پرده راه نيست * يا هست و پردهدار نشانم نمىدهد
4 زلفش كشيد باد صبا چرخ سفله بين * كان جا مجال باد وزانم نمىدهد
5 چندان كه بر كنار چو پرگار مىشدم * دوران چو نقطه ره به ميانم نمىدهد
6 شكر به صبر دست دهد عاقبت ولى * بدعهدى زمانه زمانم نمىدهد
7 گفتم روم به خواب و ببينم جمال دوست * حافظ ز آه و ناله امانم نمىدهد