غزل 130 [ سحر بلبل حكايت با صبا كرد ]
1 سحر بلبل حكايت با صبا كرد * كه عشق روى گل با ما چها كرد
2 از آن رنگ رخم خون در دل افتاد * وز آن گلشن به خارم مبتلا كرد
3 غلام همت آن نازنينم * كه كار خير بىروى و ريا كرد
4 من از بيگانگان ديگر ننالم * كه با من هر چه كرد آن آشنا كرد
5 گر از سلطان طمع كردم خطا بود * ور از دلبر وفا جستم جفا كرد
6 خوشش باد آن نسيم صبحگاهى * كه درد شبنشينان را دوا كرد
7 نقاب گل كشيد و زلف سنبل * گرهبند قباى غنچه وا كرد
8 به هر سو بلبل عاشق در افغان * تنعم از ميان باد صبا كرد
9 بشارت بر به كوى مىفروشان * كه حافظ توبه از زهد ريا كرد
10 وفا از خواجگان شهر با من * كمال دولت و دين بو الوفا كرد