غزل 127 [ روشنى طلعت تو ماه ندارد ]
1 روشنى طلعت تو ماه ندارد * پيش تو گل رونق گياه ندارد
2 گوشهى ابروى توست منزل جانم * خوشتر از اين گوشه پادشاه ندارد
3 تا چه كند با رخ تو دود دل من * آينه دانى كه تاب آه ندارد
4 شوخى نرگس نگر كه پيش تو بشكفت * چشم دريده ادب نگاه ندارد
5 ديدم و آن چشم دلسيه كه تو دارى * جانب هيچ آشنا نگاه ندارد
6 رطل گرانم ده اى مريد خرابات * شادى شيخى كه خانقاه ندارد
7 خون خور و خامش نشين كه آن دل نازك * طاقت فرياد دادخواه ندارد
8 گو برو و آستين به خون جگر شو * هر كه در اين آستانه راه ندارد
9 نى من تنها كشم تطاول زلفت * كيست كه او داغ آن سياه ندارد
10 حافظ اگر سجدهء تو كرد مكن عيب * كافر عشق اى صنم گناه ندارد