غزل 122 [ هر آن كه جانب اهل خدا نگه دارد ]
1 هر آن كه جانب اهل خدا نگه دارد * خداش در همه حال از بلا نگه دارد
2 حديث دوست نگويم مگر به حضرت دوست * كه آشنا سخن آشنا نگه دارد
3 دلا معاش چنان كن كه گر بلغزد پاى * فرشتهات به دو دست دعا نگه دارد
4 گرت هواست كه معشوق نگسلد پيمان * نگاه دار سر رشته تا نگه دارد
5 صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بينى * ز روى لطف بگويش كه جا نگه دارد
6 چو گفتمش كه دلم را نگاه دار چه گفت * ز دست بنده چه خيزد خدا نگه دارد
7 سر و زر و دل و جانم فداى آن يارى * كه حق صحبت مهر و وفا نگه دارد
8 غبار راه گذارت كجاست تا حافظ * به يادگار نسيم صبا نگه دارد