[ شرح ] غزل 92
بيت 1 : مير من : سلطان دل من خوش مىروى : چه زيبا و با ناز و وقار مىخرامى اندر سراپا ميرمت : قربان قد و بالايت بشوم خوش خرامان شو : زيبا و مانند سرو ناز حركت كن كه پيش قامت رعنايت فدا شوم .
بيت 2 : گفته بودى . . . : پرسيدهاى چه وقت در برابر تو جان مىسپارم ؟ چه تقاضاى دلپذيرى ، ولى عجله و شتابت براى چيست ؟ !
بيت 3 : مخمور : خمار ، مقام بىخودى مهجور : غريب و تنها بت ساقى : ساقى در زيبايى به بت تشبيه شده است . گو كه بخرامد . . . : بگوييد ، بيايد كه تا نزد قامت رعنايش جان فدا كنم .
بيت 4 : سودا : عشق چشم شهلا : چشم ميشى ( سياه آميخته با كبودى )
بيت 5 : لعل لب : لب لعلگون ، گلگون
بيت 6 : در پا ميرمت : جان را فداى قدمت كنم .
بيت 7 : گرچه جاى . . . : اگر چه حافظ را حد آن نيست ( لياقت آن را ندارد ) كه به وصال تو دست يابد ، اى كه تمام اعضاى بدنت زيبا هستند جان من فداى تمام اعضاى بدنت .