غزل 87 [ حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت ]
1 حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت * آرى به اتفاق جهان مىتوان گرفت
2 افشاى راز خلوتيان خواست كرد شمع * شكر خدا كه سرّ دلش در زبان گرفت
3 ز اين آتش نهفته كه در سينهى من است * خورشيد شعلهاى است كه در آسمان گرفت
4 مىخواست گل كه دم زند از رنگ و بوى دوست * از غيرت صبا نفسش در دهان گرفت
5 آسوده بر كنار چو پرگار مىشدم * دوران چو نقطه عاقبتم در ميان گرفت
6 آن روز شوق ساغر مى خرمنم بسوخت * آتش ز عكس عارض ساقى در آن گرفت
7 خواهم شدن به كوى مغان آستينفشان * ز اين فتنهها كه دامن آخر زمان گرفت
8 مى خور كه هر كه آخر كار جهان بديد * از غم سبك برآمد و رطل گران گرفت
9 بر برگ گل به خون شقايق نوشتهاند * كآن كس كه پخته شد مى چون ارغوان گرفت
10 حافظ چو آب لطف ز نظم تو مىچكد * حاسد چگونه نكته تواند بر آن گرفت