غزل 488 [ سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهى ]
1 سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهى * گفت بازآى كه ديرينهى اين درگاهى
2 همچو جم جرعهء ما كش كه ز سرّ دو جهان * پرتو جام جهانبين دهدت آگاهى
3 بر در ميكده رندان قلندر باشند * كه ستانند و دهند افسر شاهنشاهى
4 خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاى * دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهى
5 سر ما و در ميخانه كه طرف بامش * به فلك بر شد و ديوار بدين كوتاهى
6 قطع اين مرحله بىهمرهى خضر مكن * ظلمات است بترس از خطر گمراهى
7 اگرت سلطنت فقر ببخشند اى دل * كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهى
8 تو دم فقر ندانى زدن از دست مده * مسند خواجگى و مجلس توران شاهى
9 حافظ خام طمع شرمى از اين قصه بدار * عملت چيست كه فردوس برين مىخواهى