استاد محترم جناب آقاى اسماعيلپور مىگويد :
« معظم له داراى حالات و روحيات بالاى عرفانى بود كه هميشه آن را از ديگران كتمان مىكرد . ايشان در برخى از ادعيه خصايصى داشتند . اگر دعاى بخصوصى را مىدادند و يا مىخواندند مؤثر واقع مىشد . مطالبى بود كه استاد ما با رياضت ، زيارت عاشورا ، زيارت جامعه و توسل به آنها دست يافته بود و كراماتى داشتند ، ولى هرگز كسى را از چگونگى آن آگاه نساختند » .
ه عشق به ساحت مقدس ائمه اطهار - عليهم السلام -
آيت اللّه فقيد به اهل بيت عصمت و طهارت - سلام اللّه عليهم - بسيار علاقمند بوده و به آنان عشق مىورزيدند كمتر مواقعى بود كه نام مقدس اين انوار الهى را بشنوند و اشكشان جارى نشود بخصوص هرگاه نام مبارك امير المؤمنين على عليه السّلام را مىآوردند بغض گلويش را مىگرفت و اشك در ديدگانش حلقه مىزد . يكى از ويژگيهاى ايشان آن بود كه هماره تا از خواب برمىخاست به شوق زيارت امير المؤمنين عليه السّلام و به ياد روزهاى خوش اقامت در جوار مرقد مطهرش - بر حضرت درود مىفرستادند : « السلام عليك يا امير المؤمنين و رحمة اللّه و بركاته » .
شور و عشق معظم له به سرور شهيدان غير قابل توصيف بود . مجلس عزايى كه ايشان در ده شب اول ماه محرم ، در مسجد اعظم برپا مىكردند زبانزد همگان بود . اين بزرگوار خود شركت كرده و در سوگ ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام اشك مىريختند و با صداى بلند گريه مىكردند . نيز هر صبح جمعه در منزل ايشان مجلس روضه و ذكر مصيبت ائمه اطهار برپا بود و علما و فضلاى بسيارى در آن شركت مىجستند . و از روى همين ويژگى بود كه ايشان براى سادات احترام زايد الوصفى قائل بودند و با تمام قد در جلو پاى آنان حتى طلبههاى جوان برمىخاستند .