شاگردان آماده مىكردند و با گشادهرويى پاى صحبت طلاب جوان نشسته و به سخنان آنان توجه كرده و به آنها پاسخ مىدادند و گاه تا يك ساعت وقت خود را صرف توضيح مطلبى مىكردند . ايشان در پرورش شاگردان خود خيلى زحمت كشيدند و هميشه تأكيد داشتند كه طلاب حتما جزوههاى خود را زيرنويسى كرده و نظر خود را در خصوص مطالب بنويسند . هميشه مىفرمودند : طلبه بايد اهل تحقيق و نظر باشد و اگر طلبهاى مطالعه عميق داشته باشد حتما مطلب تازهاى به ذهنش مىرسد و يك نظرى دارد . ايشان رضايت نداشتند كه شاگردى فقط مطالب درسى ايشان را جزوهنويسى كند .
رفتار ايشان با شاگردان خود مانند برخورد يك طلبه با طلبه ديگر بود ، نه برخورد يك استاد با شاگرد . گاهى اوقات پس از اتمام درس يكى از شاگردان از ايشان پرسشى مىنمود ، آقا همان وسط مسجد از رفتن باز ايستاده و روى زمين مىنشستند و با صبر و حوصله فراوان به سخنان وى گوش فراداده و به پاسخ مىپرداختند .
آيت اللّه فقيد مىفرمودند : عظمت استاد نبايد جلو فكر شاگرد را بگيرد ، بايد ميدان براى اينكه شاگرد اشكال بگيرد ، باز باشد و بزرگى افراد نبايستى سبب شود كه شاگردان از فكر كردن در مورد نظرات اساتيد خود محروم باشند و در مقام تحقيق بايستى به خود مطلب نگاه كرد نه به گوينده آن » .
ز . مردمى بودن
امير المؤمنين على عليه السّلام فرموده است : « صلة الارحام من افضل شيم الكرام » « 1 » و آن فقيه بزرگوار چه زيبا كلام حضرت را به گوش جان شنيد و با صله ارحام ، كرامت نفس خود را به اثبات رسانيد .
هامش
( 1 ) . آمدى ، غرر الحكم ، ج 2 ، ص 459 ، ح 72 .