حجت الاسلام آقاى لاريجانى مىگويد :
« در اين يكى دو سال اخير ايشان سكته ناقص كرده بودند و اطباء آقا را از تدريس منع كرده بودند . معظم له از اين موضوع بسيار ناراحت بود و مىگفت : دكترها نمىگذارند درس بدهم ، اگر درس بگويم خوب مىشوم ، همچنين در سالهاى آخر عمرشان به علت ناراحتى چشمى كه داشتند زياد نمىتوانستند از چشمان خود استفاده كنند . لذا يكى از شاگردان ايشان متون درسى را خدمتشان مىخواند و آقا آراء خود را بيان مىفرمودند و اين رويه چندين سال ادامه داشت . حتى تا چند روز قبل از وفات ، برخى از شاگردان آقا ساعت 11 صبح به منزل مىآمدند و ايشان براى آنها مطالب علمى را بيان مىنمود » .
ايشان مىفرمودند :
« تحصيل علم براى طلاب مستعد واجب عينى است و نمىشود به بهانهاى ، دست از تعليم و تعلم برداشت . در تحصيل علم نبايد كوتاهى كرد . اين سروصداها و زر و زيورهاى دنيا در مقابل درس و بحث ارزشى ندارد . و به طلاب مىفرمودند : شما مطالعه كنيد . شما فقط وقت خود را صرف تحقيق و علم نماييد . شما درس بخوانيد . اگر همين درسها را كه معارف اهل بيت عليهم السّلام است خوب بخوانيد كمكم اين مطالب در مقام عمل هم راهش باز مىشود » .
ايشان عشق به درس گفتن داشتند و خودشان دائم مشغول به كار بودند ، از فرصتها نهايت استفاده را مىكردند و در روزهاى تعطيلى نيز به بحثهاى علمى با شاگردان خويش مىپرداختند .
معظم له از طلاب فاضلى كه در درس جديت داشته و زحمت مىكشيدند ، تقدير مىنمود و با خوشرويى به اشكالات آنان گوش فرامىداد .
استاد آقاى اسماعيلپور مىگويد :
« ايشان قبل و بعد از درس هميشه خودشان را براى رفع اشكالات
اختران فقاهت ( فارسى ) — صفحة 418
مساهمون: ناصر الدين انصارى قمى
ص٤١٨