تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ديدگاه هاى نو در حقوق كيفرى اسلام ( فارسى ) — صفحة 83

مساهمون:

ص٨٣
است ، و خالق جهان هستى كه در سراسر آن ، نشانه‌هاى حكمت ، قدرت ، علم و نظم وجود دارد حكيم ، قادر و توانا است پس شناخت دين ، يك شناخت فطرى ، ضرورى ، بديهى و روشن است و فقط براى شناخت آن لازم است تعصبها و خرافات و شهوت و بىبندوباريها كنار گذاشته شود . هر عاقلى مىداند كه اگر كسى دين الهى را نمىپذيرد ، فقط گرفتار يك سلسله اوهام گرديده و مىخواهد از راه تقليدهاى غلط و تعصبهاى جاهلانه و احمقانه و يا بىبندوباريها دين را كنار گذارد و يا منافع مادى خود را در صورت پذيرفتن دين در خطر مىبيند . فلذا كليهء اديان واقعى الهى و پيامبران عظيم الشأن كه شديداً با بىدينى مبارزه مىكردند ، براى خاطر اين امر بوده كه مىدانستند منكرين اديان ، اديان را شناخته و با علم و آگاهى ، و سوء نيت و تعصب و اغراض شخصى با دين به مبارزه برمىخيزند ، و نمىتوانند چنين افرادى را ، آزاد بگذارند كه جامعه انسانى را به تباهى و فساد بكشانند ، و متأسفانه هميشه مردمى كه مىخواهند پايبند به اصول و قوانين انسانى و اسلامى نباشند ، زير چتر كلمهء مقدس آزادى ، خود را از هر گونه محدوديتى رها مىسازند و از تحت حاكميت الهى خارج مىشوند . با توضيحاتى كه داده شد روشن مىگردد كه بشر هميشه مىتواند دربارهء دين آزادانه بينديشد و مقصود از آزادانديشى دربارهء دين اين است كه بدون تعصب و اغراض شخصى دربارهء دين فكر نمايد . بديهى است كه در اين صورت حقيقت و واقعيت را درك مىكند و فلسفهء اينكه اسلام و يا ساير اديان با بىدينان و مرتدين شديداً مبارزه كرده و مىكند همين خواهد بود .

5 - پذيرش توبه مرتد فطرى و ملى

از نظر قرآن مجيد مرتدين پس از اتمام حجت و عدم توبه ، مستحق ، كيفر در آخرت مىباشند . خداوند متعال در اين زمينه مىفرمايد .
« كَيْفَ يَهْدِي اللَّهُ قَوْماً كَفَرُوا بَعْدَ إِيمانِهِمْ وَ شَهِدُوا أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَ جاءَهُمُ الْبَيِّناتُ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ، أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ ، خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِكَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ . »
« 1 » يعنى : خداوند چگونه قومى را هدايت مىكند كه پس از
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيات 86 تا 89 .