مىگفت : خداوندا ! تو مىدانى كه من انسانى شريفم . پس مرا بيامرز .
گفتم : چگونه خدا تو را بيامرزد ، در حالى كه در كشتن پسر پيامبر خدا ، دست داشتى ؟
گفت : واى بر تو ! پس چه كار مىكرديم ؟ ! فرماندهانِ ما به ما دستورى دادند و ما هم سرپيچى نكرديم . اگر سرپيچى مىكرديم ، بدتر از اين خرانِ آبكش بوديم .
گفتم : اين ، عذر زشتى است . فرمانبرى ، فقط در كار خير ، مُجاز است . « 1 »
735 . الأمالى ، طوسى - به نقل از مدائنى ، از راويانش - : مختار ، شمر بن ذى الجوشن را خواست . شمر به بيابان گريخت . خبر فرار او را به ابو عَمره رساندند . ابو عَمره با تعدادى از يارانش در پى شمر روان شد و او با آنها جنگ سختى كرد و زخمى شد و همين باعث ناتوانى او گرديد ، تا اين كه ابو عَمره او را دستگير كرد و براى مختار فرستاد .
مختار ، گردن او را زد و روغنى را در ديگى به جوش آورد و شمر را در آن انداخت و بدنش آش و لاش شد و از هم وا رفت .
يكى از وابستگان خاندان حارثة بن مُضَرِّب ، سر و صورت او را زير پا انداخت و لگد كرد . « 2 »
هامش
( 1 )
كانَ شِمرٌ يُصَلّي مَعَنا ، ثُمَّ يَقولُ : اللّهُمَّ إنَّكَ تَعلَمُ أنّي شَريفٌ فَاغفِر لي .
قُلتُ : كَيفَ يَغفِرُ اللَّهُ لَكَ وقَد أعَنتَ عَلى قَتلِ ابنِ رَسولِ اللَّهِ صلى اللَّه عليه و آله ؟
قالَ : وَيحَكَ ! فَكَيفَ نَصنَعُ ؟ إنَّ امَراءَنا هؤُلاءِ أمَرونا بِأَمرٍ فَلَم نُخالِفهُم ، ولَو خالَفناهُم كُنّا شَرّاً مِن هذِهِ الحُمُرِ السُّقاةِ .
قُلتُ : إنَّ هذا لَعُذرٌ قَبيحٌ ، فَإِنَّمَا الطّاعَةُ فِي المَعروفِ 737
( ميزان الاعتدال : ج 2 ص 280 ، لسان الميزان : ج 3 ص 152 ) .
( 2 )
طَلَبَ المُختارُ شِمرَ بنَ ذِي الجَوشَنِ ، فَهَرَبَ إلَى البادِيَةِ ، فَسُعِيَ بِهِ إلى أبي عَمرَةَ ، فَخَرَجَ إلَيهِ مَعَ نَفَرٍ مِن أصحابِهِ ، فَقاتَلَهُم قِتالًا شَديداً ، فَأَثخَنَتهُ الجِراحَةُ ، فَأَخَذَهُ أبو عَمرَةَ أسيراً وبَعَثَ بِهِ إلَى المُختارِ ، فَضَرَبَ عُنُقَهُ ، وأغلى لَهُ دُهناً في قِدرٍ وقَذَفَهُ فيها فَتَفَسَّخَ ، ووَطِئَ مَولىً لِآلِ حارِثَةَ بنِ مُضَرِّبٍ وَجهَهُ ورَأسَهُ 738
( الأمالى ، طوسى : ص 244 الرقم 424 ، بحار الأنوار : ج 45 ص 338 الرقم 2 ) .