گفتنى است كه برخى از جنايتهاى ياد شده ، در تعدادى از منابع ، به حُصَين بن تميم بن اسامة بن زُهَير بن دُرَيدِ تميمى ، نسبت داده شده است . در اين باره بايد گفت كه امكان ندارد اين شخص ، با شخصى كه ما شرح حال او را بازگو مىكنيم ( حُصَين بن نُمَير ) ، يكى باشد و احتمال دارد كه نام او دستكارى يا تصحيف شده باشد ، يا در نسبت دادن جنايتها ، خَلطْ صورت گرفته باشد . آنچه مسلّم است ، اين است كه حُصَين بن نُمَير ، يكى از فرماندهان اصلى و تَرازِ اوّل سپاه بنى اميّه در جنگ صفّين ، واقعه عاشورا ، واقعه حَرّه ، حادثه مكّه و نيز جنگ با توّابين و مختارِ ثقفى بوده است .
5 / 6 عمرو بن حَجّاج
عمرو بن حَجّاج بن عبد اللَّه بن عبد العزيز بن كعب مَذحِجى زُبَيدى ، از سران كوفه و شوهر خواهر هانى بن عروه بود . وى از جمله كسانى بود كه براى امام حسين عليه السلام نامه نوشت و ايشان را به كوفه دعوت كرد ؛ ولى پس از اندك زمانى ، تغيير موضع داد و از ياران ابن زياد شد ، تا جايى كه ابن زياد ، او را به فرماندهى جناح راست سپاه عمر بن سعد در كربلا برگزيد . او در كربلا با سوارانش ، آب را بر امام حسين عليه السلام و يارانش بست و با عبّاس عليه السلام جنگيد و در روز عاشورا سپاهش را بر ضدّ امام حسين عليه السلام تحريك كرد .
او راه چيره شدن بر ياران دلير و جنگجوى امام حسين عليه السلام را سنگباران كردن آنان و تاختن يكباره بر آنها ، و نه مبارزه و درگيرىِ تن به تن دانست و اين نقشه را با موافقت عمر بن سعد ، عملى ساخت و خود با لشكرش بر جناح چپ لشكر امام عليه السلام كه فرماندهى آن با مُسلم بن عَوسَجه بود - يورش برد و مسلم در اين يورش ، نقش بر زمين شد .
عمرو بن حَجّاج در روز عاشورا به امام حسين عليه السلام توهين كرد و ايشان را « خارجى ( خارج شده از دين ) » ناميد . او پس از واقعه عاشورا ، از جمله حاملان سرهاى شهدا به