5 / 5 حُصَين بن نُمَير
ابو عبد الرحمان حُصَين بن نُمَير بن نائل كِندى سَكونى ، از اهالى حِمص ( از شهرهاى مهمّ شام ) و امير آن بود . او در جنگ صفّين ، فرماندهى لشكر حِمص را در سپاه معاويه به عهده داشت . او از شخصيتهاى بارز حكومت بنى اميّه و فرمانده نگهبانان و معاون ابن زياد بود و از سوى ابن زياد ، مناطق قادسيّه ، خَفّان و قُطقُطانه را زير نظر داشت .
او عامل دستگيرى قيس بن مُسهِر ( فرستاده امام حسين عليه السلام ) و عبد اللَّه بن يَقطُر بود . حُصَين ، در كربلا حضور داشت و روز عاشورا ، فرماندهى تيراندازان لشكر عمر بن سعد را به عهده داشت و با تيراندازانش ، ياران امام عليه السلام را تيرباران كرد و اسبان آنها را كشت و زمينه را براى يورش نهايى و گروهىِ سپاه ابن سعد به سپاه امام عليه السلام فراهم كرد .
حُصَين ، شخصاً در برخى درگيرىها شركت داشت و در شهادت حبيب بن مُظاهر ، نقش داشت . او همان كسى است كه در روز عاشورا به امام عليه السلام تيراندازى كرد و تير به دندانهاى شريف ايشان خورد و بدين ترتيب ، مانع آب خوردن امام عليه السلام شد . حُصَين ، پس از پايان جنگ ، هفده سر را با افراد تحت فرمانش به كوفه برد .
وى پس از واقعه كربلا نيز در واقعه حَرّه ، جانشين مُسلم بن عُقْبه ، فرمانده خونريز سپاه جنايتكار شام ، در مدينه شد و پس از مرگ او ، سپاه را به سمت مكّه سوق داد و در درگيرىاش با عبد اللَّه بن زبير ، كعبه را به آتش كشيد . سپس به عراق باز گشت و در سركوب « قيام توّابين » به رهبرى سليمان بن صُرَدِ خُزاعى ، شركت جست .
او ، سرانجام پس از قيام مختار ، در جنگ با ابراهيم بن مالك اشتر - كه از سران سپاه مختار بود - كشته شد . ابراهيم ، جسد او را سوزاند و سرش را براى مختار به كوفه و سپس براى ابن زبير به مكّه فرستاد . سر او را در مكّه و مدينه آويزان كردند تا عبرت ديگران باشد .